Çok ayrı kaldık biliyorum ama kızma ne olur mutluluktan, hayat karmaşasından yazamadım belki de farklıydı paylaşmak istemedim bilmiyorum.
İstanbul alıştım sana ama sana kavuşur kavuşmaz başka alışkanlıklar, mutluluklar verdin bana, sana minnettarım kızmıyorum ve artik korkmuyorum. Is güç demeyeceğim yazabilirdim onun gözlerine baka baka sana mutluluğumu yazabilirdim tek suçlusu benim ne o ne de yoğunluk.. Ama simdi yine sen ve ben kaldık malesef sitem etmeyeceğim sadece geçici bir süreç bu. Biliyorum o hep benimle İstanbul kadar yakınımda, deniz kadar derin ve yollar kadar uzak. Hiç fark etmez o aklımda, fikrimde anımda ve yanımda. Evet İstanbul korkularımdan arindim belki de seni yasayamadım hayallerimdeki gibi ama seni, senin her anini onunla doldurdum, çok farklıydı hayallerim ama hayallerimi onunla süsledim onunda yaşattım seni. Iyiki tanıdım seni İstanbul artik sen ben oldun ben ise sen.
Simdi kısa bir masal girdi araya sessiz sakin onsuz bir masal...
bu masalın sonu ne bilmiyorum ama ben bu masalın sonu yok olmayacak. Tek dileğim nefesini duymak, ona sarılıp uyumak saatlerce, günlerce, haftalarca, aylarca öyle kalmak.
Nefes almadan gün ışığı görmeden uyumak uyumak uyumak…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder